Van praktische vraag naar landelijk bedrijf
Haar ouders vingen destijds haar kinderen op, en Regina vond het niet meer dan normaal om hun een tegemoetkoming in de kosten te geven. Dus ging ze op zoek naar een betrouwbaar gastouderbureau. Ze vergeleek er een paar, kwam uit bij Roodkapje en maakte een afspraak voor een intake. Tijdens dat gesprek kwam ook de fiscale kant langs. Dat raakte meteen een snaar. “Ik werkte als financieel adviseur en fiscalist bij een verzekeringsmaatschappij. Die kant begreep ik direct.”
Een dag later ging de telefoon: of ze dit niet zelf wilde gaan doen in haar regio. Haar reactie: “Dat kan ik er wel even bij doen.” Dat ‘even’ duurt inmiddels bijna twintig jaar.
In 2007 startte ze als franchisenemer. Bijna twintig jaar runde ze haar eigen gastouderbureau en dacht ze daarnaast altijd mee over het beleid van de overkoepelende organisatie. Begin 2025 nam ze het roer over als franchisegever.
Zelf is ze ook moeder en is ze jarenlang parttime gastouder geweest, samen met een vriendin, zodat hun kinderen niet naar de BSO hoefden.
“In al die jaren als ouder, gastouder en consulent bouw je praktijkervaring op. Daardoor ben je veel minder theoretisch bezig.”
“Heel simpel,” zegt ze. “Dat kinderen opgroeien in liefde en aandacht, op een plek waar ze thuis zijn, waar ze zich optimaal kunnen ontwikkelen. Daar staan wij voor.” Optimaal betekent niet: zo snel mogelijk. “De één praat vroeg, de ander kijkt eerst een half jaar de kat uit de boom. En dat is allebei prima. Een kind moet mogen zijn wie het is, en zich ontwikkelen in zijn eigen tempo.” Daarvoor is veiligheid nodig. “Een vertrouwde plek, waar een vaste, lieve verzorger je kent, je ziet en je liefdevol begeleidt. Een kind dat zich veilig voelt, durft de wereld in.”
En er wordt geleerd, zonder dat het lesgeven heet. “Spelenderwijs leren tellen, kleuren herkennen, je motoriek ontwikkelen. Maar ook samen tafeldekken, wachten op je beurt, ruzie oplossen, een ander troosten. Precies de vaardigheden die je later nodig hebt om je plek in de maatschappij te vinden.”
Waarom een huis het verschil maakt
Een gastouder vangt maximaal vijf kinderen onder de vier jaar op. Dat verschil is groter dan mensen denken. “Voor een kind geeft het rust om gewoon ergens thuis te zijn. Vaste mensen, een vaste omgeving, en een fijne kleine groep waar persoonlijke aandacht de standaard is.” Er is ook meer ruimte om mee te bewegen met het kind zelf. Even naar buiten, een ijsje halen, naar de kinderboerderij. Dat kan gewoon.
De kleinschaligheid werkt ook fysiek door. “Minder prikkels, minder virussen. In een kleine groep gaat er nu eenmaal veel minder rond, dat zien wij elke dag. En elke keer dat een kind ziek is, gaat alle energie naar herstel. Een kind dat gezond is, houdt energie over om te groeien.” Voor ouders scheelt het trouwens ook. “Een ziek kind is niet alleen naar, het betekent ook weer vrij nemen van je werk.”
Het team achter de deur
Roodkapje is een landelijk bedrijf met een breed netwerk van vestigingen door heel Nederland. “Alle consulenten van Roodkapje werken hier al sinds de oprichting in 2007. Dat is uitzonderlijk in deze sector.” Een gastouder krijgt dus niet elk jaar een nieuw gezicht, en een kind wordt jarenlang gevolgd door iemand die het gezin echt kent. Hoe dat uitpakt, merkt Regina tegenwoordig aan de telefoon. Laatst nog een aanstaande moeder, die met een lach in haar stem haar naam noemde. “Ken je mij nog? Ik word inmiddels zelf moeder. Kom je langs voor de intake?” Ze was vroeger zelf gastkind bij Roodkapje. Het gebeurt de laatste jaren steeds vaker. Ook op kantoor zit de ervaring dubbel. “Bijna alle kantoormedewerkers zijn zelf ouder. Naast hun professionele opleiding hebben ze gewoon praktijkervaring. Ze kennen het uit de boeken én van thuis.”
Daarnaast staat de professionele kant: pedagogische coaching, permanente educatie, wetgeving, overleg met de GGD. “Warmte zonder kennis is niet genoeg.” Maar de insteek blijft praktisch. “Het moet werken in het echte leven.” Wordt een vraag echt specialistisch, dan verwijst het kantoor door. “Maar wij weten precies naar wie. Je wordt niet het bos in gestuurd.”
De vraag naar opvang groeit, maar het aantal gastouders daalt. “Mensen denken vaak dat het ingewikkeld is door alle regels. Maar wij begeleiden ze volledig, van de eerste vraag tot en met de administratie. Opleidingen worden vaak vergoed. De drempel is een stuk lager dan mensen denken.” De grootste uitdaging is volgens haar bekendheid. “Veel mensen weten simpelweg niet wat de voordelen zijn.”
Zou ze één ding mogen veranderen, dan weet ze precies wat.
“De manier waarop controles worden uitgevoerd. Het mag menselijker, met meer ruimte voor uitzonderingen.” Regels zijn er om kinderen te beschermen, zegt ze, en dat moet je altijd voor ogen houden. Ze praat er lokaal en landelijk actief over mee.
Wat het werk zo leuk maakt, zit hem in de mensen. “Je bent de hele dag met mensen bezig. Je komt overal. En je ziet kinderen opgroeien van baby tot jongvolwassene. Dat is bijzonder.”bEn als de werkdag erop zit, kiest ze bewust voor iets heel anders. “Dan ga ik dansen. Ik geef ook dansles. Dat helpt om mijn hoofd leeg te maken.”
Sinds kort is Regina zelf oma. “Dat is zo bijzonder. Dan zie je het opnieuw van heel dichtbij. Hoe lief en hoe klein zo’n mensje is, en hoeveel het uitmaakt of iemand echt de tijd voor hem neemt. Daar ben ik na al die jaren alleen maar overtuigder van geraakt.” Uiteindelijk komt alles samen in één vraag.
“Hoe geven we ieder kind de allerbeste start in het leven? Door een plek te bieden waar je mag groeien in je eigen tempo, waar je gezien en geliefd bent.”
